[BT] M&J 025: The School and The Big Bear

posted on 24 May 2012 19:43 by matilda-o-lantern
 
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็คบลอดเวนค่ะ
.
[BT] M&J 025: The School and The Big Bear
 
 
.
.
หลังจากวันเกิดของฌองไม่กี่วัน มาทิลด้าก็บอกกล่าวข่าวใหม่สำหรับเด็กชายในปีนี้บนโต๊ะอาหาร
.
"ปีนี้ฉันว่าเธอน่าจะเข้าโรงเรียนได้แล้วนะ"
.
.
ฌองแทบจะกลืนขนมปังทั้งก้อนลงคอไปโดยไม่รู้ตัว เด็กชายจำได้ว่าเขาตอบรับอย่างแข็งขันที่สุดโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเข้าโรงเรียนจะต้องทำอะไรบ้าง 
.
เขารู้เพียงว่าเขาจะได้เข้าโรงเรียน!
.
.
วันรุ่งขึ้น มาทิลด้าพาเขาไปพบกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนของโรงเรียนเซนต์ไอเรียนน่า โรงเรียนแห่งเดียวในบลอดเวน ซึ่งเด็กชายเห็นเด็กๆ ในเมืองสวมใส่เสื้อสเว็ตเตอร์สีฟ้าอ่อน หรือนักเรียนมัธยมปลายสวมสูทสีน้ำเงินปั่นจักรยานผ่านร้านไปในตอนเช้าและตอนเย็นเสมอ 
.
.
โรงเรียนแห่งนี้ใหญ่โตเอามากๆ ในความรู้สึกของฌอง อาคารเรียนดูเก่าแก่และสูงใหญ่จนเขาต้องแหงนคอตั้งบ่า แม้ปกติจะเคยเดินหรือปั่นจักรยานผ่านโรงเรียนแห่งนี้ แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เด็กชายรู้สึกเฉียดกรายเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้มากที่สุด ภายในโรงเรียนมีการจัดชั้นเรียนต่างๆ อย่างมีระเบียบ ได้ยินเสียงคุณครูสอนหนังสือ และเสียงเด็กนักเรียนทำกิจกรรมอยู่ตรงนั้นตรงนี้ เดือนกุมภาพันธ์ยังมีการเรียนการสอนอยู่ มาทิลด้าบอกเขาว่าขณะนี้เป็นช่วงภาคเรียนที่สอง กำลังจะจบปีการศึกษาแล้ว ถ้าฌองสมัครเรียนในตอนนี้ก็จะได้เข้าเรียนเทอมใหม่ของภาคการศึกษาใหม่พอดี
.
เมื่อได้ยินอย่างนั้นฌองก็มองสิ่งรอบตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขาวาดภาพตัวเองขึ้นมาว่าถ้าเขาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่จะเป็นอย่างไร ถึงจินตนาการของเขาจะเป็นการจับเอานู่นมาผสมนี่ปนกันมั่วไปหมด แต่ก็พอเห็นเงาตัวเองในเครื่องแบบของโรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมารางๆ
.
เขาน่ะหรือกำลังจะได้เข้าโรงเรียน! ถ้าเล่าให้ป้าโซฟีฟัง แกจะต้องร้องลั่นว่า "ไอ้เจ้าฌองน่ะเรอะ!" แน่ๆ!
.
อย่างไรก็ตาม ความคิดสนุกสนานของเด็กชายก็ฝ่อฟีบลงเล็กน้อยเมื่อเดินทางมาถึงห้องฝ่ายทะเบียน สายตาเจ้าระเบียบของเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนที่จับจ้องเขาตั้งแต่การแนะนำตัวและแสดงความจำนงเข้าเรียนทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองหดเล็กนิดเดียว
.
การที่เขาไม่เคยเข้าโรงเรียนที่ไหนมาก่อนดูจะเป็นปัญหาใหญ่ เพราะไม่มีหลักฐานมาแสดงว่าจะสมัครเข้าเรียนในชั้นอะไร
.
.
"ฉันคิดว่าถ้าจะเริ่มที่ชั้น ป. 1 ก็อาจจะ..." มาทิลด้าเอ่ยขึ้นในระหว่างการสนทนา หญิงสาวกลัวว่าการที่ฌองเป็นชายตัวโตๆ ไปนั่งเรียนในชั้น ป. 1 จะกลายเป็นปมด้อย แม้ว่าเจ้าตัวตอนนี้จะตื่นเต้นกับการได้เข้าโรงเรียนจนไม่ได้กังวลแม้แต่น้อยว่าตัวเองจะถูกจัดให้เริ่มต้นที่ชั้นไหน
.
"แต่ว่านะคะ... ดิฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไง" คุณเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม ดวงตาหรี่เล็กหลังแว่นสายตาอันโตจับจ้องที่ฌองมากขึ้น จนเขานึกอยากจะผลุบลงไปซ่อนใต้โต๊ะเสียให้รู้แล้วรู้รอด
.
.
บรรยากาศเคร่งเครียดอบอวลอยู่ในห้องฝ่ายทะเบียน มาทิลด้ากับเจ้าหน้าที่ถกกันถึงความเป็นไปได้ที่จะให้ฌองเข้าเรียนในชั้นต่างๆ ส่วนฌองเองก็นั่งมองทางนั้นทีทางนี้ทีอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีกว่านั้น เขากำลังคิดว่า ทำไมการที่ตัวเองจะได้เรียนหนังสือมันถึงยากยังงี้วะ
.
.
แต่จู่ๆ ความคิดของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเดินตั้ก! ตั้ก! ตั้ก! กระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชั่วพริบตาที่เด็กชายจินตนาการว่าสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงดังกล่าวคืออะไร ประตูห้องฝ่ายทะเบียนก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับผู้ที่เปิดเข้ามา ซึ่งดูเหมือน...
.
.
.
หมีอ้วนตัวใหญ่ใส่สูทสีดำ แถมหมวดทรงสูงสีเดียวกันอีกด้วย
.
.
"โฮ่ โฮ่!!" หมีผู้เฒ่าที่เข้าห้องมาอย่างกะทันหันอุทานอะไรบางอย่างที่คล้ายเสียงกู่ร้อง ฌองคิดขึ้นมาว่าปกติเขามักจะบอกว่าซานตาครอสมักหัวเราะ "โฮ่โฮ่โฮ่" แต่เขาก็ไม่เคยเจอซานต้ามาก่อน บางทีชายชราตัวเบ้อเริ่มคนนี้อาจแสดงเป็นซานตาครอสได้ในงานคริสต์มาสของเมือง "นี่คือเด็กชายที่จะมาสมัครเรียนใช่ไหม???"
.
.
ห้องฝ่ายทะเบียนเงียบไปชั่วขณะ แต่ทุกคนรู้สึกได้ว่าความเคร่งเครียดที่อัดแน่นอยู่ในห้องเมื่อครู่สลายไปเหมือนกับถูกเป่าปลิวด้วยลมฤดูร้อน มาทิลด้ากับฌอง กระทั่งแจ็คก็นิ่งอยู่กับที่เพราะยังตะลึงกับการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ ส่วนคุณเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนที่ดูจะชินกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงขยับแว่นเล็กน้อยแล้วตอบกลับว่า
.
.
"ใช่ค่ะ คุณครูใหญ่"
.
.
คำว่า "คุณครูใหญ่" ทำให้มาทิลด้าเบิกตากว้างพร้อมรอยยิ้มที่ระบายทั่วใบหน้า 'ชื่อในใจ' ของเขาผุดวาบขึ้นในหัวของเธอทันที "คุณครูหมีใหญ่!"  แม้ว่าเครื่องแต่งกายของคุณครูจะเป็นสูทสีดำหางยาวที่ดูเหมือนเพนกวินยักษ์ก็ตาม
.
 
คุณครูใหญ่ยิ้มกว้าง เขาเดินตั้ก! ตั้ก! ตั้ก! ตรงมาหาฌองด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อกับร่างใหญ่อุ้ยอ้ายอย่างนั้น เขาถอดหมวกทรงสูงใบนั้นออกแล้วทักทาย
.
"สวัสดี เด็กชายที่มาสมัครชื่อว่าอะไรหรือ???" คุณครูหมีใหญ่ถามเสียงดังฟังชัด หางเสียงมีแววใจดีฉายชัด
.
ฌองลุกจากเก้าอี้มายืนตรงหน้าคุณครูใหญ่ ก่อนจะบอกชื่อให้ทราบ เมื่อคุณครูใหญ่ถามถึงนามสกุล เด็กชายบอกแค่ว่าเขาไม่มี
.
"ฮ้ายยย" เสียงอุทานประหลาดดังขึ้นเป็นครั้งที่สองพร้อมอาการส่ายศีรษะ "ไม่มีนามสกุลไม่ได้หรอกนะ"
.
"เอ้อ ผมเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีครอบครัวหรอกฮะ" ฌองตอบชัดเจนและง่ายดาย
.
คุณครูใหญ่ยังคงยิ้ม "การเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะไม่มีนามสกุลนี่นา"
.
"โลฟเฟลค่ะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้หู ทำให้ฌองเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่ยืนยิ้มอยู่ก่อนแล้ว
.
มาทิลด้าย้ำกับเด็กชาย "ชื่อ ฌอง โลฟเฟล ค่ะ"
.
"เขาเป็นลูกบุญธรรมของคุณหรือครับ คุณผู้หญิง" คุณครูใหญ่ถาม
.
"ตอนนี้ยังไม่เป็น แต่อีกไม่นานก็จะเป็นแล้วค่ะ"
.
คุณครูใหญ่ปรบมือเสียงดัง "งั้นนี่ก็เป็นนามสกุลที่เพราะมากนะ! ว่าไหมคุณแซนเดอร์ส???" เขาหันไปถามคุณเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนที่ขยับแว่นอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
.
.
ฌองที่นั่งอ้าปากค้างด้วยความไม่เชื่อหูจึงได้รู้ข่าวใหม่อีกว่าเขากำลังจะมีนามสกุล และมีแม่บุญธรรมด้วย!
.
.
หลังจากที่มาทิลด้าแจ้งความประสงค์ว่าเธอจะให้ฌองเข้าโรงเรียน แต่ว่าเด็กชายไม่มีหลักฐานประกอบการเข้าชั้นเรียนใดๆ เนื่องจากไม่เคยเข้าโรงเรียนมาก่อน คุณครูใหญ่ก็แก้ปัญหาอย่างง่ายดายที่สุดว่า 
.
"มาสอบเลยสิครับ"
.
"คะ?" สุภาพสตรีทั้งสองคนในห้องขานรับ
.
"ไม่มีหลักฐานก็ไม่เป็นไร ผมจะจัดสอบเทียบชั้นให้ อ่านหนังสือมาสอบแล้วกันนะพ่อหนุ่ม" เขามองฌองที่ดูยังงงๆ กับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ก่อนจะหันไปบอกกับมาทิลด้า "สักเดือนพฤษภาคมนะครับ "
.
"แต่คุณครูใหญ่คะ" คุณแซนเดอร์สท้วงขึ้น "ทำแบบนี้ถ้าผู้ปกครองคนอื่นรู้เข้าจะเป็นปัญหาหรือเปล่าคะ เด็กคน
นี้ไม่มีหลักฐานการศึกษาประกอบการสมัครสักใบเลยนะคะ"
.
.
คุณครูหมีใหญ่อุทานอะไรขึ้นมาอีกเสียงหนึ่ง ก่อนจะย่อร่างมหึมาลงมาหาฌอง แล้วถามว่า "เด็กชายฌอง โลฟเฟล บอกครูหน่อยซิว่าถ้าเธอไม่ได้เรียนหนังสือ เธอจะเสียใจไหม"
.
คำว่า "ไม่ได้เรียนหนังสือ" เหมือนลมแรงที่เป่าแสงเทียนแห่งความหวังของฌองให้ดับวูบลง ภาพจินตนาการเบลอๆ ที่เขาวาดไว้ก่อนจะเหยียบเข้ามาในห้องฝ่ายทะเบียนดูบิดเบี้ยวไม่เป็นจริงไปในพริบตา ก่อนหน้านั้นไม่มีสิ่งใดในโลกเลยที่จะทำให้ฌองคิดว่าเขาจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ถ้าคุณครูใหญ่ที่เป็นใหญ่ที่สุดในโรงเรียนถามอย่างนั้น ฌองก็กลัวขึ้นมาว่าเขาอาจจะไม่ได้เรียนหนังสือจริงๆ แล้วก็ได้
.
.
"ถ้า...ถ้าไม่ได้เรียน" ฌองตะกุกตะกักขึ้นอย่างยากลำบาก "ผม...คงเสียใจที่สุดเลยฮะ"
.
ดวงตาสีฟ้าเข้มใจดีของคุณครูหมีใหญ่จับจ้องที่ดวงตาสีเดียวกันของเด็กชายแน่วแน่ ก่อนที่ดวงหน้าสูงวัยจะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง
.
"ถ้าอย่างนั้นเจอกันตอนเดือนพฤษภาคมนะ!"  
.
.
คุณแซนเดอร์สยังคงพยายามจะทักท้วงคุณครูใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย แต่เขายกมือห้ามไว้ก่อนที่เธอจะพูดอะไร 
.
"อย่าคุยอะไรอีกเลย ผมไม่ว่างแล้วล่ะ!"
.
"อะไรคะ!" คุณแซนเดอร์สแย้งเสียงแหลมปรี๊ด "วันนี้ครูใหญ่ไม่มีประชุมนะคะ"
.
"ผมมีนัดกับอัลเฟรด!" คำพูดนั้นคล้ายกับมีประกาศิต ทำให้คุณแซนเดอร์สได้แต่ขยับแว่นอย่างอ่อนใจก่อนจะพยักหน้ารับมติของคุณครูใหญ่ในที่สุด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่นั้นจะคว้าหมวกทรงสูงขึ้นใส่ แล้วเดินเสียง ตั้ก! ตั้ก! ตั้ก! ออกประตูไปอย่างร่าเริง
.
.
นั่นเป็นครั้งแรกที่มาทิลด้าและฌอง (แจ็คก็ด้วย) ได้พบกับคุณครู(หมี)ใหญ่แห่งโรงเรียนเซนต์ไอเรียนน่า
.
.
.
.
หลังจากนั้นมาทิลด้าและฌองพร้อมกับแจ็คเดินออกห้องฝ่ายทะเบียนมาที่หน้าโรงเรียนเซนต์ไอเรียนน่า ขณะนั้นเป็นเวลาพักกลางวันของชั้นประถม จึงมีนักเรียนออกมากินข้าวกลางวันและวิ่งเล่นในสนาม แสงแดดฤดูใบไม้ผลิเดือนกุมภาพันธ์ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูแจ่มใสน่ารื่นรมย์
.
"ถ้าทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เทอมหน้าเธอจะเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่นะ ฌอง" มาทิลด้ามองภาพตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น
.
"ฮะ" เด็กชายตอบรับด้วยดวงตาเป็นประกาย
.
"งั้น... ฉันว่าจากนี้เราต้องติวหนังสือกัน ติวให้หนักเลย!!!" ยิปซีสาวตั้งปณิธานด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ก่อนจะเริ่มไล่ว่าน่าจะมีใครที่มาช่วยติวหนังสือให้ฌองได้ในช่วงนี้ พร้อมกับกะเวลาการติวแต่ละวิชาก่อนจะสอบต่างๆ นานา 
.
ในระหว่างนั้น ฌองที่เดินอยู่ข้างๆ ก็มองหญิงสาวด้วยสายตาไม่แน่ใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นว่า
.
"ทิลด้าฮะ"
.
"หืมม์? ทำไมหรือ เธอว่าติวที่บ้านเราไม่ดีหรือ?"
.
"ไม่ใช่ฮะ คือผมมีคำถาม เรื่อง..." เขาขมวดคิ้วก่อนจะพูดต่อให้จบ "เรื่องนามสกุลของผม"
.
คนฟังยิ้มพลางเลิกคิ้ว "โอ้ ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบใจ?"
.
ฌองปฏิเสธลั่น คำว่า "ไม่ชอบใจ" เป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาจะคิดไปถึง เพียงแต่เขาคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันดีกว่าที่คาดมากไปแล้วหรือเปล่า
.
"ผมกำลังคิดว่า ที่ทิลด้าบอกคุณครูใหญ่ไปอย่างนั้นเพราะว่าจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าหรือเปล่าฮะ คือแบบว่า เพราะเขาถามว่าผมนามสกุลอะไร ทิลด้าเลยช่วยตอบไปอย่างนั้น..."
.
มาทิลด้าหยุดเดินแล้วหันมาหาเด็กชายตรงหน้า "ฉันพูดจริงๆ ตามที่บอกเขาไปเลยล่ะ รู้ไหม ฉันคุยกับเอมิลีไว้ตั้งแต่ก่อนที่เราจะมาจากสตราส์บูรกแล้ว ว่าวันหนึ่งฉันจะทำอย่างนี้ มันจะดีกับเธอด้วยนะ แต่ฉันก็ขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอก่อน"
.
"ไม่หรอกฮะ ไม่หรอก" ฌองว่า "ผมดีใจฮะ เอ้อ..."
.
.
"ขอบคุณนะฮะ..."
.
หญิงสาวส่งยิ้มบางๆ ให้กับเขาพลางตบบ่าเด็กชายเบาๆ 
.
เธออยากเห็นฌองเติบโตอย่างเด็กผู้ชาย และเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่จะเป็นคนที่มีอะไรไม่แตกต่างจากคนอื่น มีการศึกษา มีทักษะ มีครอบครัว การเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้งตั้งแต่เกิดจะไม่เป็นอุปสรรคในการดำรงชีวิตของเด็กชายผู้มีดวงตาสีฟ้าแจ่มใสคนนี้
.
.
แม้อนาคตคาดเดาไม่ได้ จากนี้คงมีอะไรให้ต้องทำอีกมากมาย แต่เธอเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะดำเนินไปด้วยดีอย่างที่มันควรจะเป็น
.
.
"แล้ว..." ฌองเอ่ยขึ้นอีกครั้ง สุ้มเสียงฟังดูไม่แน่ใจกว่าเดิม ทำให้มาทิลด้าต้องขมวดคิ้วบ้าง
.
"แล้วอะไรอีก?"
.
"แล้ว...ถ้า...ถ้าผมเป็นลูกบุญธรรมของทิลด้า..."
.
.
เขาหยุดคำถามเพียงเท่านั้น แก้มของเด็กชายก็แดงขึ้นมา มาทิลด้ายืนมองด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจในตอนแรก แต่แล้วหญิงสาวก็ค่อยๆ เข้าใจคำถามที่แฝงอยู่ เธอร้องลั่น และดวงหน้าก็ขึ้นสีแดงตามไปด้วย
.
.
.
.
.
"โอ้! โอ้! ฌอง เธอคงไม่ได้จะเรียกฉันว่า แม่ ใช่ไหม?"
.
.
.
ฌองดูตื่นเต้นมากทีเดียว "ก็...ก็ถ้าผม"
.
.
.
"อย่า! อย่าเลย!" เธอห้ามเป็นพัลวัน "เรียกฉันอย่างเดิมดีแล้ว ที่ฉันจะทำเรื่องรับลูกบุญธรรมเพราะเห็นว่ามันเป็นประโยชน์กับเธอนะ ฌอง แต่ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีนะ แค่ แค่ โอ๊ย! ฉ...ฉันไม่คิดว่าจะเป็นแม่ใครได้หรอกนะ โอ๊ย ตาย!" มาทิลด้าทำท่าเหมือนจะเป็นลมลงไปเดี๋ยวนั้น ทำให้ฌองต้องรับปากอย่างแข็งขันว่าจะเรียกเธออย่างเดิมไม่เปลี่ยนแน่นอน
.
มาทิลด้ามองเด็กชายอย่างคาดคั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขัน แล้วอุทานว่า "โอ๊ยตาย" ไปอีกหลายครั้งตลอดทางกลับบ้าน
.
.
สำหรับฌองแล้ววันนี้เป็นวันที่ดีเอามากๆ เขาตั้งใจว่าเย็นนี้จะไปเล่าให้เจเรมีฟังที่โบสถ์ว่ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องไปสมัครเข้าโรงเรียน เรื่องบรรยากาศของโรงเรียน เรื่องคุณครูใหญ่ เรื่องเขาจะมีนามสกุล  และมีมาทิลด้าเป็นแม่บุญธรรม
.
 
 
"ฌอง เดี๋ยวเอาป้าย 'เปิด' มาแขวนที่หน้าร้านด้วยนะจ๊ะ" มาทิลด้าบอกเขาเมื่อทั้งหมดกลับมาถึงร้าน  Matilda & Jack O'Lantern
.
.
"ฮะ ทิลด้า"
.
.
แล้วฌองก็ลอบยิ้มกับตัวเอง
.
.
ถ้าจะมีเรื่องอะไรที่น่าเสียดายอยู่บ้าง คงจะมีเรื่องสุดท้ายของสุดท้ายนี่เอง
.
.
[End of M&J 025]
.
.
.
โย้วววว ได้เขียนฟิคต่อแล้วหลังจากที่หายไปนานมากกกกกก ก็ตั้งแต่เอนทรีวันเกิดฌองเลยทีเดียวนะ //เหงื่อตก
.
ตอนนี้มีอะไรเพิ่มมาเยอะเลย ที่สำคัญคือเรื่องฌองเข้าโรงเรียน อันนี้ตั้งใจมานานแล้วว่าไอ้หนูต้องได้เข้าโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ แล้วก็มีเรื่องรับลูกบุญธรรมด้วย วางแผนไว้เหมือนกัน แต่ทิลด้าจะไม่ยอมให้ฌองเรียกตัวเองว่าแม่เด็ดขาด! 555 ก็ไม่ชินนี่นา เขินด้วย แล้วก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นแม่คนไม่ได้หรอกจ้า ^^
.
เอนทรีนี้ต้องขอบคุณน้องนีทจัง และซิวมากๆ สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องโรงเรียนเซนต์ไอเรียนน่า ทั้งเรื่องห้องฝ่ายทะเบียน (ดิฉันถือวิสาสะตั้งชื่อให้คุณเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนแล้วนะฮ้า) และก็คุณครูใหญ่แสนใจดี ซึ่งทิลด้าตั้งฉายาให้ว่า "คุณครูหมีใหญ่"
.
นี่คือข้อมูลและรูปภาพจากซิวจ้ะ ^^
.
ครูใหญ่ชื่อ Patrick Earl Nicholas Guinness ชื่อย่อว่า P.E.N. Guiness เป็นผู้ชายแก่ๆอ้วนๆผมน้อยใจดีกับเด็กๆทุกคน ใส่สูทมีหางเหมือนเพนกวิ้น และก็หมวกทรงสูง
.
 
.
ส่วน "อัลเฟรด" คือชื่อเพนกวินของคุณครูใหญ่จ้า Embarassed
.
.
ตอนนี้ขอลาเท่านี้ก่อนเน้อ แล้วมาลุ้นการติวหนังสือสอบของไอ้หนูกันนิ
.





edit @ 26 May 2012 12:48:59 by Matilda & Jack

Comment

Comment:

Tweet

ทิลด้าให้อารมณ์คุณแม่จริงๆด้วยค่า
ลูกมีแล้วทีนี้ต้องหาคนมาชนะใจแล้วละนะ open-mounthed smile

#8 By [MIS]Mia/ [BT]lili on 2012-05-31 20:17

ฌอง โลฟเฟล ! ยินดีด้วยนะะะะ //จับมือฌองแล้วหมุนๆไปด้วยกัน
เป็นตอนที่น่ารักมากเลยค่ะ ชอบหลายจุดมากจนไม่จะยกตรงไหนมาประกอบดีเลย ไม่ว่าจะเป็นฌองที่เริ่มวาดภาพตัวเองที่กำลังจะได้มาเป็นนักเรียน
ตอนที่ทิลด้าบอกว่านามสกุลของฌองคือ โลฟเฟล หรือตอนที่คุยกันเรื่องคำเรียกทิลด้าหลังจากที่รับฌองเป็นบุตรบุญธรรม ! (เขินกันจนหมึกเขินตามเลยค่ะ)
แถมครูใหญ่ก็น่ารักมากๆ ,,- -,, (แต่รูปร่างครูใหญ่ทำเอาอัลเฟรดกับครูนรินดูตัวเล็กไปเลย .. //ฮา)

ดีใจจัง ฌองไปเล่าให้เจเรมี่ฟังด้วย ฮือออ ปลิ้มใจ สนิทๆกันไว้นะคะทั้งสองคน ,,T T,,

ว่าแล้วก็อยากเห็นทิลด้ามีลูกของตัวเองจังค่ะ อยากเห็นจัง อยากเห็นจัง อยากเห็นจัง อยากเห็นจัง .. //เริ่มทำการสะกดจิต

#7 By แม่หมิงเองนะคะ (103.7.57.18|58.8.107.12) on 2012-05-27 00:04

อ๊ายย น่ารักมากเลย xD ดีใจกับน้องฌองด้วยน้า ครูใหญ่โรงเรียนนี้น่ารักถึงเพียงนี้เลยเหรอ อยากจะแต่งถึงบ้าง ฟูจังแต่งเรื่องได้น่ารักมากเลย ชอบๆๆ
ยินดีต้อนรับฌองมาทำงานพิเศษที่ร้านเสมอเลยนะ จะรอนะ!!
ฌองไปเล่นกับเจเรมี่ด้วย งั้นต้องได้เจอเจซีแน่เลย!!

#6 By Pudding Friday on 2012-05-26 18:23

ทำเอาอยากเห็นเธอมีลูกเป็นของตัวเอง 
สุ้เขานะหนุ่มๆ

#5 By @Brown Sucre's on 2012-05-26 12:52

น้องนีท - ย้าาา ขอบคุณที่แก้คำผิดให้นะจ๊า //วิ่งไปแก้โดยพลัน

#4 By Matilda & Jack on 2012-05-26 12:06

ก่อนอื่น ขอตรงนี้นิดนุง 5555 กระตือรือร้น กับ กะทันหันค่ะ (ไม่ใช่ ล้น กับ กระ นะคะ) /มาจากไหน
.
เอาละ ก่อนอื่น พี่เหมียวเขียนครูใหญ่ น่ารัก มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบชื่อคุณแซนเดอร์สมากกก อ่านแล้วถึงถึงผู้ฝันแซนเดอร์ส 5555/พี่เหมียวตบ น่ารักงะ น่ารัก พี่เหมียวเขียนครูใหญ่ใจดีมาก ดูสมเป็นครูใหญ่อะค่ะ ชอบจังง 
.
มาที่ด้านทิลด้า /กดไลค์พี่เหมๆ /เสียดายเอ็กทีนยังไม่มีปุ่มกดไลค์  ทิลด้าใจดีมากกกกกก น่ารักมากกก /ใช้คำว่าน่ารักเปลืองจัง /ทรุด เราว่าทิลด้าเป็นแม่คนได้นะคะ แถมเป็นแม่ที่ดีด้วยแหละ! ฌอง นายโชคดีมากเลยนะรู้ม้ายยย 
.
สุดท้ายนี้ อ่านเพลิดเพลินมาก ก่อนมาทำงนรอบ ที่ทำงานรอบ /งานละงาน orz ชอบมากเลยยย น่ารักทั้งตอนเลยค่ะ โฮววว /กดเลิฟเลย /เอ๊ะ ไม่มีปุ่มให้กด

#3 By SIN*SIN on 2012-05-26 12:04

ทิลด้าเป็นแม่คนได้จริงๆ ค่ะ  ที่รู้ๆ คือทิลด้าใจดีมากเลยนะนี่  ฌอง หนูต้องดูแลทิลด้าดีๆ นะ!
ในเมื่อเป็นลูกบุญธรรมก็ต้องเรียกแม่นะคะ ฌองคิดถูกแล้ว /โดนนายหัวตบจูบ
ครูเพนกวินใจดีมากเลยอ่ะ เป็นคนแก่ที่ใจดีมากเลย  ดูสมเป็นครูใหญ่ของบลอดเวนนะ

#2 By akua on 2012-05-26 11:27

โฮๆ ฌองงงง มาใส่เครื่องแบบซะดีย์ดียยย์
โฮๆ ครูหย่ายน่าร๊าก
โฮๆ ทิลด้าก็น่าร๊าก /ขำที่ร้อง โอ้ยตาย ไปตลอดทางกลับบ้าน
มาเรียนกันให้โม้ดดดด

#1 By D.C.เก้าแต้ม on 2012-05-26 03:12